STACJE KOSMICZNE

Mir i Freedom

W końcu radziecki program kosmiczny osiągnął punkt, w którym okazało się, że dotychczas wykorzystywane stacje z serii Salut są zbyt małe i zbyt prymitywne, by można było prowadzić na nich jeszcze eksperymenty (najdłuższy przeprowadzili kosmonauci Kizim, Sołowiow i Atkow - przebywali oni na orbicie 244 dni). Potrzebny był znacznie większy i doskonalszy następca - w efekcie powstała stacja Mir.
Mir został wystrzelony na orbitę okołoziemską w 1986 roku i od tego czasu prawie nieprzerwanie był zamieszkany. Główny moduł stacji ma postać cylindra o długości 13 metrów i średnicy 4 metrów. Po obu stronach wystają zeń na 30 metrów panele baterii słonecznych.
Mir był pierwszą stacją kosmiczną, która była konstruowana z myślą o przyszłej rozbudowie. Dlatego wyposażono go w wiele śluz cumowniczych po obu stronach centralnego modułu. Jeden zestaw śluz umożliwiał przybijanie do stacji statków serii Sojuz z załogą, bezzałogowych statków zaopatrzeniowych Progress oraz ostatnio amerykańskich wahadłowców. Drugi zestaw śluz umożliwiał dołączenie do głównego modułu oddzielnych modułów będących laboratoriami naukowymi. Moduł główny stacji miał za wyłączne zadanie zapewnić załodze odpowiednie warunki bytowe, podtrzymanie życia oraz pewne udogodnienia. W dołączanych modułach znajdowała się aparatura naukowa. Każdy z tych modułów posiadał własne zasilanie z zestawu własnych baterii słonecznych. Wkrótce po wystrzeleniu Mira na orbicie umieszczono pierwsze z tych kosmicznych laboratoriów - moduł astrofizyczny Kwant. Potem dołączyły do zestawu jeszcze inne. Stację ukończono dopiero po 10 latach od wystrzelenia pierwszego elementu - w 1996 roku dołączono moduł Priroda służący do badań nad środowiskiem ziemskim.

Stacja orbitalna Mir składała się z kilku wyspecjalizowanych modułów, takich jak przeznaczony do badań astrofizycznych Kwant 2 (u góry) czy też Priroda (w centrum po prawej), gdzie prowadzono badania przyrodnicze.