STACJE KOSMICZNE

Budowa stacji

Faktyczna budowa stacji będzie wymagała długiej serii lotów na orbitę: 18 amerykańskich, 13 rosyjskich, 2 europejskich i 1 japońskiego. Każda ze współpracujących agencji kosmicznych będzie samodzielnie wysyłać w kosmos swoje elementy stacji, jednak aby je połączyć w całość, niezbędne będą loty wahadłowców.
Stacja kosmiczna zostanie zamieszkana około roku 2000, jednak ostatnie moduły na pewno nie zostaną do niej dołączone przed rokiem 2002. Alfa będzie znacznym postępem zarówno w stosunku do swych poprzedniczek, jak i niezrealizowanych projektów stacji Freedom czy Mir 2. Mimo że Freedom miał być dłuższy niż 108-metrowa Alfa, to ta ostatnia składać się będzie z sześciu modułów roboczych. Dzięki temu jej przestrzeń robocza będzie dwukrotnie większa, niż na planowanej trzymodułowej stacji Freedom. Trzy z modułów Alfy zostaną dostarczone przez Rosję, podczas gdy USA, Japonia oraz Europejska Agencja Kosmiczna dostarczą po jednym module. Kanadyjczycy zaopatrzą stację w ramię manipulatora.
Dodatkowe zespoły baterii słonecznych Alfy pozwolą generować 110 kW energii elektrycznej -prawie dwa razy tyle co w konkurencyjnych projektach. Dzięki temu możliwe będzie prowadzenie większej liczby doświadczeń i powiększenie ilości członków załogi do sześciu.
 

Niemieccy astronauci przygotowują się do misji wahadłowca w 1991 r. Od lewej: Heike Walpot (na rowerze treningowym), Gerhard Thiele, Ulrich Walter oraz Hans Schlegel.